หญิงชรา

posted on 22 Sep 2011 21:32 by lighthousepublishing
เรื่องสั้นประเภท เขียนเอง อ่านเองค่ะ (ต้องขอออกตัวก่อนเลยว่า ไม่มีความชำนาญในการเขียนเรื่องสั้นเลยแม้แต่น้อย แต่กลัวเพื่อน ๆ และมิตรรักของสำนักพิมพ์จะคิดว่าพวกเราหายศีรษะไปไหนกัน (แต่หลายคนอาจจะชินเสียแล้ว (ฮา)) ก็เลยนำมาแบ่งปันให้อ่านระหว่างการรอค่ะ) ชอบ ไม่ชอบ หรือจะติกันก็เต็มที่เลยนะคะ ^^
 
 

   ภายใต้หลังคาทรงโค้งสีหม่นเทาที่ปกคุลมผืนดินบริเวณนั้น หญิงชรานั่งคุดคู้อยู่บนฝั่งที่ทำจากคอนกรีตน้ำมือมนุษย์ตรงริมน้ำ เบื้องหน้าวางถุงพลาสติกหลายใบซึ่งบรรจุบางสิ่งอยู่เต็ม สายลมพัดเอื่อย มือหยาบกร้านยับย่นที่เกิดจากการกระทำของกาลเวลากำลังขยับ พร้อมกับเสียงกรอบแกรบ จ๋อมแจ๋มที่ดังเป็นจังหวะ ผืนน้ำริมฝั่งกระเพื่อมตามจังหวะการเคลื่อนไหว

   มือของหญิงชราขยับเข้าออกจากถุงพลาสติกใบเล็ก ๆ แล้วเหยียดแขนลงสู่ผืนน้ำที่พลิ้วไหว สิ่งมีชีวิตโผล่ขึ้นสู่ผิวน้ำ ปากอ้ากว้างราวกับรอคอยบางสิ่งมานานแสนนาน เมื่อสัมผัสกับสิ่งนั้นมันก็ฮุบสิ่งที่อยู่ตรงรอยต่อระหว่างน้ำและอากาศเข้าปากไปในทันที เป็นอากัปกิริยาที่แปลกประหลาดต่อสายตาผู้พบเห็นยิ่งนัก ช่างเหมือนแม่ที่คอยป้อนข้าวลูกน้อยซึ่งกำลังหิวโหย และอ้าปากรอรับอาหารที่แม่ส่งเข้าปาก

 

   "ยายป้อนข้าวปลาหรือครับ ขอผมลองบ้างได้ไหม"

 

   หญิงชราไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำพูดใด แต่มืออันสั่นเทาส่งอุปกรณ์ให้เด็กหนุ่ม เขารับอุปกรณ์ไปพร้อมกับเลียนแบบท่าทางของหญิงชราด้วยกิริยาเงอะงะ ไม่นานนักเจ้าสิ่งมีชีวิตจากใต้ผืนน้ำก็โผล่พรวดมาฮุบอาหารเข้าปากไป รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอ่อนวัย

 

   "มันกินด้วยละ ยาย"

 

   ไม่มีเสียงตอบรับใด นอกจากเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านใบไม้และเสียงกระเพื่อมของน้ำ หญิงชรารับอุปกรณ์กลับคืนจากเด็กหนุ่มแปลกหน้า และหันมาง่วนกับสิ่งที่เธอกระทำมาตั้งแต่ต้นโดยไม่ยี่หระกับหลังตาโค้งที่เริ่มเปลี่ยนสี มันมืดมัวลงยิ่งกว่าคราแรกที่เธอนั่งขดตัวอยู่ตรงนี้ ผู้คนที่ผ่านไปมาเริ่มบางตาลง แต่สองร่างที่ริมฝั่งยังคงปักหลักไม่ไปไหน

   เวลาผ่านไปเสียงจ๋อมแจ๋มก็เงียบลง เมื่อสิ่งที่อยู่ในถุงพลาสติกพร่องจนหมด หญิงชรารวบถุงพลาสติกทั้งหมดไว้ในอุ้งมือพร้อมกับอุปกรณ์ที่ใช้ป้อนอาหารนั้น มือที่ว่างอีกข้างหยัดกับพื้นปูนเพื่อดันร่างขึ้นยืน เด็กหนุ่มแหงนหน้าขึ้นมองหญิงชราที่กำลังก้าวเดินไปอย่างงุ่มง่าม แล้วเขาก็ทอดสายตามองผิวน้ำที่เรียบสนิท ลุกขึ้นยืนและเดินหายไป ไม่นานนักเขาก็กลับมายังจุดนั้นอีกครั้ง ก้มตัวลงและเหยียดมือไปข้างหน้า เสียงจ๋อมแจ๋มดังขึ้นอีกครั้ง

 

   "ตัวใหญ่ซะด้วยสิ"

 

   เด็กหนุ่มเดินจากไป พร้อมกับฝนหยดแรกที่หล่นลงมาจากหลังคาโค้ง กระทบกับผิวน้ำก่อนจะถูกกลืนหายไปสู่พื้นน้ำเบื้องล่าง

 
-ข.ไข่-

edit @ 22 Sep 2011 21:40:04 by Lighthouse Publishing

Comment

Comment:

Tweet

gucci uk

#10 By gucci uk (222.76.180.214) on 2012-04-02 08:36

armani watches!!!!

#9 By armani watches (222.76.180.214) on 2012-04-02 08:35

armani watches

#8 By armani watches (222.76.180.214) on 2012-04-02 08:35